Waardering van de impact van grote projecten op de verharding van de ruimte

Sinds de LOTI-wet van 1982 zijn de methoden voor socio-economische evaluatie (SEE) van transportprojecten mee geëvolueerd met academische en institutionele bijdragen. Het Quinet-rapport (2013) en de Royal-instructie (2014) vormden een sleutelfase door economische berekening en strategische analyse met elkaar te verbinden.

De strijd tegen bodemverharding is intussen uitgegroeid tot een belangrijk thema van het overheidsbeleid, wat voorlopig niet wordt weerspiegeld in de evaluatiemethoden voor transportprojecten. Een infrastructuurproject heeft namelijk aanzienlijke effecten op het landgebruik: het neemt ruimte in, soms natuur- of landbouwgrond, maar kan ook bodemverharding veroorzaken door de menselijke activiteiten die het aantrekt (wonen, industrie, diensten).

De aanpak verliep in twee fasen.

De eerste fase bestond uit het inventariseren van de uitdagingen, indicatoren en beschikbare gegevens, door de relevante vraagstukken te identificeren.

De tweede fase maakte het mogelijk de geselecteerde effecten te waarderen, door de meest relevante bronnen te selecteren en geschikte methoden te definiëren.

De beperkingen van de oefening werden duidelijk weergegeven aan de hand van een betrouwbaarheidsindicator voor de voorgestelde waarden. Vier onderzoekers, gespecialiseerd in deze thema’s, begeleidden de opdracht met hun documentatie-expertise, kritische blik en herlezingen.